Column Jasper - Atlas

Uitgelicht op: 11-04-2017 om 13:33 in: Deelnemers

Bij ons op school is het gebruikelijk dat als je je eerstegraads bevoegdheid haalt en het eerste jaar zonder kleerscheuren hebt overleeft, je een vast contract aangeboden krijgt. Gretig heb ik ondertekend, met het idee dat een vast contract alleen maar goede dingen met zich mee neemt.

Een vast contract in het onderwijs is echter als een mes dat aan twee kanten snijdt: het geeft je de zekerheid dat je mag blijven, maar het zorgt er ook voor dat je drie maanden voordat je contract afloopt je de keuze moet maken of je wilt blijven. Ik stond dus de afgelopen weken voor de keuze of ik nog een jaartje langer wil blijven in Haarlem. Angela behoedde ons een paar weken geleden al op een veel grotere vraag die we als de wereld op onze schouders dagelijks meezeulen: wat wil ik nou eigenlijk na Eerst De Klas?

Eén ding was zeker, op school werd er niet geklaagd. Naast het feit dat het vrijwel onmogelijk is om hedendaags een vacature voor natuurkundedocent te vullen, zijn mijn leerlingen zeer tevreden en de staf ook zeker. Het liefst zouden ze me de komende tien jaar nog hebben – iets waar ik eerder door afgeschrokken wordt dan dat het me trekt. De gemiddelde vraag van een leerling heeft daar ook betrekking op: ‘blijft u dan uw hele leven voor de klas staan, net als <invullen met een willekeurige 60+ collega>?’ Mijn antwoord neigt dan altijd naar nee, maar wanneer stop je dan?

Ondanks dat ik met hart en ziel de afgelopen twee jaar mijn tijd gestoken heb in opvoeden, inspireren en de natuurwetten der wereld uit te leggen, heb ik besloten om mijn baan op school op te zeggen. Vanaf september ben ik dakloos en werkloos en ga ik de wereld bereizen met als doel een plek te vinden waar ik beter kan aarden.

De keuze maken voor mezelf was al moeilijk, maar wat ik nog veel lastiger vond was dat de honderden leerlingen die ik de afgelopen twee jaar les heb gegeven erachter kwamen dat ik weg ga. Voor sommigen een achterbakse daad, voor anderen een opluchting. Sommige leerlingen interpreteren het alsof ik de school en alles wat daarbij hoort niet leuk vindt en nu op zoek ga naar een leukere school (niet waar). Andere leerlingen vragen of ik een Instagram-account bij kan houden met reisfoto’s uit interesse.

Vervolgens blijken de twee meest geschikte kandidaten uit de sollicitatiegesprekken om mij op te volgen beiden 50+ te zijn. Niet dat ik dat vreselijk vind, maar het zorgt er alleen nog meer voor dat ik met een schuldgevoel mijn leerlingen achterlaat. Gelukkig zijn mijn collega’s ontzettend capabele docenten (inhoudelijk verreweg meer dan ik) en laat ik ze in goede handen achter. Toch is het niet leuk meer als je al drie leerlingen hebt weggestuurd met de vraag of je hun profielwerkstuk kan begeleiden.

Niet iedereen zal blij zijn met de keuze die je maakt. Integendeel, de keuze die je maakt zal misschien meer mensen tegenstaan dan blij maken. Is de keuze die ik heb gemaakt dan niet ontzettend egoïstisch? Wellicht. Desalniettemin, heb ik zin in het nieuwe avontuur en is er een grote last van mijn schouders.